ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4
Η
συμπεριφορά των μικρών παιδιών προς
την αναπηρία είναι διπολική (άσπρο-μαύρο)…
-Κώστας χάχα πως είναι έτσι το χέρι σου πως παίζεις
μπάσκετ με αυτό
Και πως είναι έτσι τα δόντια σου άντε βαλε σιδεράκια
-Θεμιστοκλής ????????
-Κατερίνα
μα πως του μιλάτε έτσι είναι καλό παιδί δεν ντρέπεστε λιγάκι δεν κοιτάτε τα
μούτρα σας λέω εγώ……
Μέσα σε αυτό το δύσκολο εξωτερικό περιβάλλον που ζούσε
ο Θεμιστοκλής
Τα χρόνια περνούσαν και έφτασε στην δεύτερα γυμνασίου και
άλλο κλεινόταν
στον εαυτό του και απομακρυνόταν από τους άλλους γιατί αντιδρούσε με αυτό τον
τρόπο ???
Ο καιρός περνούσε
και η κατάσταση γινόταν χειρότερη και όλο περισσότερο απομακρυνόταν από
τους φίλους του και τότε ήρθε στην ζωή του μια φωνή που βγήκε από τα έγκατα του
κεφαλιού του
-φωνή κοιτά πως
σου συμπεριφέροντε
-Θεμιστοκλής
δεν ξέρω περίεργα
-σου συμπεριφέρονται σαν να μην είσαι άνθρωπος σαν να
μην αξίζεις
-όχι δεν είναι δυνατό δεν το πιστεύω
Μήπως τελικά έχεις δίκιο
Ο καιρός περνούσε και η φωνή δυνάμωνε και έγινε πιο
δυνατή πιο εκκωφαντική και ο μικρός Θεμιστοκλής προσπαθούσε να την αποφύγει μα
μάταια έκανα αλλά πράγματα έμπαινε στο ιντερνέτ έπαιζε ηλεκτρονικά παιχνίδια η
σκοτεινή φωνή είχε γίνει κτήμα του εκνευριζόταν και γενικά ήταν χαλιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου